ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು : -ಅಜೋ

ಹಿಂದಿ ಅಥವಾ ಉತ್ತರಭಾರತದ ಹೇರಿಕೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಸಧೃಢವಾಗಬೇಕು
ಇದೀಗ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಧ್ವನಿ ಎದ್ದಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಉತ್ತರಭಾರತದ ಯಾಜಮಾನಿಕೆ ಕೂಡ. ಹೀಗಾಗಿ ಹಿಂದಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಉತ್ತರಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧವೂ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಬೇಕಿದೆ, ಹೋರಾಟ ದೃಢವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇದೇ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಆಂತರಿಕ ದೃಢತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿ.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಂತೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಎರಡೂ ಭಿನ್ನವಾದವು. ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಂದಾಗ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಆಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇತರೆ ಭಾಷೆಗಳ ಜತೆ ಎದುರಾಳಿ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಂದಾಗ ಈ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಭಾಗದೊಳಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಭಾಷಿಕರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿ, ತೆಲುಗು, ಮರಾಠಿ, ಉರ್ದು, ತುಳು, ತಮಿಳು, ಇಂಗ್ಲೀಷ್, ಹಿಂದಿ, ಕೊಡವ, ಮಲೆಯಾಳ, ಕೊಂಕಣಿ ಮುಂತಾದ ಇತರೆ ಭಾಷಿಕರನ್ನೂ, ಜೇನುಕುರುಬರ ಜೇನುನುಡಿ, ಗಂಟಿಚೋರರ ತುಡುಗು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳ ಆಡು ಭಾಷಿಕರನ್ನೂ, ಕುಂದಾಪ್ರ ಕನ್ನಡ, ಕಲಬುರ್ಗಿ ಕನ್ನಡ, ಧಾರವಾಡ ಕನ್ನಡ, ಬೆಳಗಾವಿ ಕನ್ನಡ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಕನ್ನಡದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಉಪಭಾಷಿಗರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡ ಎಂದಾಗ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಸಹಬಾಳ್ವೆಗಿಂದ  ಹೊರಗುಳಿಯುವ ಭಾಷಿಕರ ಸಂಖೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಭಿಮಾನದ ಸಂಗತಿಯೇ ಹೊರತು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಬಹುಬಾಷೆಗಳ ಸಂಕರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆ ನಿಜ ಮತ್ತು ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಎನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನದ ಜತೆ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯ ವಲಯಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ನಮ್ಮ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ದುಡಿಯಬೇಕು. ಈತನಕ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಆಳಿದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಸಂಗಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಪರವಾದ ಕೆಲವು ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿರುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದೂರದೃಷ್ಠಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ನಡತ್ವವನ್ನೆ ಆಧರಿಸಿ ಮತಯಾಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಇನ್ನು ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ ನಾವುಗಳು ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳೇನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಮತಚಲಾಯಿಸಿದ್ದೂ ವಿರಳ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ತಮಿಳು, ಮಲಯಾಳಂ ರಾಜಕೀಯ ಆಧ್ಯತೆ ಆದಂತೆ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಆಳುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ‘ಕನ್ನಡತ್ವ’ ಎನ್ನುವುದು ಆಧ್ಯತೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಅರಿವು ಮೂಡಬೇಕಿದೆ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಂದಾಗ ಇತರೆ ಭಾಷಿಕರ ಜತೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹಿಂದಿಯಂತಹ ಭಾಷೆಯ ಹೇರಿಕೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಕನ್ನಡದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳದಂತೆ ಕಾಪಿಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡವೆಂಬ ಭಾಷಿಕ ನೆಲೆಯ ಕನ್ನಡಿಗರು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಾಂತ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕವೆಂಬ ಬೌಗೋಳಿಕ ನೆಲೆಯ ಕನ್ನಡಿಗರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ್ದು. ಈ ಎರಡೂ ನೆಲೆಯ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಬೆರೆಸಿದಾಗ ಮೂರ್ತವಾದ ಕನ್ನಡತ್ವ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಎದುರು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೊಣ. ಈ ಬಗೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಯಾವುವೆಂದರೆ…
1.ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಸಮಾನ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸಾವಿರಾರು ಪಟ್ಟು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗುಡ್ಡೆಹಾಕಿಕೊಂಡ ಕನ್ನಡಿಗರು ನಾಡಿನ ಅಸಮಾನತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಮತ್ತು  ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ನಿರ್ಗತಿಕರಾಗಲು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಈ ನಾಡನ್ನು ದುರ್ಭಲಗೊಳಿಸುತ್ತ ರಾಜ್ಯದ ಅಸಮಾನತೆಯ ಅಂತರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವವರು ಹೇಗೆ ನಿಜ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
2.ಈಗಲೂ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಆಚರಣೆ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲ ಒಂದು ಎನ್ನುವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಮತ ಧರ್ಮದವರು ಒಂದೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತಲ್ಲವೆ? ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಆಚರಿಸುತ್ತ ದಲಿತರನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟ ಕರ್ನಾಟಕವಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಹಾರ್ಮೋನ್ಸ್ ವೈಪರಿತ್ಯದಿಂದಾದ ಲಿಂಗಾಂತರಿ (ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಜೆಂಡರ್) ಸಮುದಾಯವನ್ನೂ ನವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಬಹಿರಂಗ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದಿಂದ ಕಿತ್ತೊಗೆಯದವರು ಹೇಗೆ ನಿಜ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
3.ನಿಜವಾದ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಭಾಷಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ಧದಲ್ಲಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಭಾಷಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಕದಡುವ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಅವರು ಕನ್ನಡ ವಿರೋಧಿಗಳು. ಸಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಎಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗದೆ ನಾವು ಹಿಂದುಗಳು, ನಾವು ಮುಸ್ಲೀಮರು, ನಾವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಎಂದೂ, ಜಾತಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ವಕ್ಕಲಿಗರು, ನಾವು ಲಿಂಗಾಯತರು, ನಾವು ರೆಡ್ಡಿಗಳು ಎಂದೂ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಜಾತಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನೋಡುವವರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹೀಗಾಗಿ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ, ಜಾತಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೋಮು ದ್ವೇಶವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವವರು ನಿಜ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
4.ಕನ್ನಡ ಭುವನೇಶ್ವರಿ, ಭಾರತ ಜನನಿಯ ತನುಜಾತೆ, ಕನ್ನಡಾಂಬೆ ಎಂದು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಪರಿಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಎರಡನೆ ದರ್ಜೆಯವಳು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣಿನ ದಮನದ ನೂರಾರು ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಿರಂತರ ಇದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡಾಂಬೆ ಎಂದು ಅಭಿಮಾನಿಸುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ತನ್ನ ಒಡನಾಟದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗಂಡಾಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ತಪ್ಪಿದೆಯೇ? ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಶೋಷಿಸುವ ಗಂಡಸರು ಅದೇಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
5.ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ 70 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಆದಿವಾಸಿ ಅಲೆಮಾರಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿವೆ. ಈ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಸಮುದಾಯಗಳು ಘನತೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಈಗಲೂ ಸೆಣಸಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ದಮನಿತ, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮುದಾಯಗಳ ಬದುಕನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡುವ ಕನಸುಳ್ಳ, ಜನ ಸಮುದಾಯಗಳ ಒಳಿತಿನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಬದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದ ಹೋರಾಟಗಳು ಅದೇಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
6.ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕಾದ ಸರಕಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಹಣವನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ದೋಚುವ ಈ ರಾಜ್ಯದ ಗಾಳಿ ನೀರು ಅನ್ನ ಉಂಡು ಬದುಕುವ ಬ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಿಣಿ ವರ್ಗ ಅದೇಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
7.ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಉಳಿಸಲು ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದಾದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಮಗಷ್ಟೇ ಸಾಕೆಂದು ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದು `ಗಣಿಧನಿ’ಗಳೆಂಬ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಫಲಕಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯುವ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕಾರಣಿ, ವ್ಯಾಪಾರಸ್ತರು ಅದೇಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ?
ಇಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳದೆ ಆಡುವ ಕನ್ನಡಪರ ಮಾತುಗಳು, ಅಭಿಮಾನದ ಜೈಕಾರಗಳು ಕನ್ನಡತನವನ್ನು ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಲು ಬಳಸುವ ತೋರಣದ ಎಲೆಗಳಿದ್ದಂತೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜನರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ಸಂವಾದಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾದರೆ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಷ್ಟಾದರೂ ಈ ನಾಡಿಗೆ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಇಂತಹ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರದೆ ಇದ್ದರೆ ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ, ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಭಾಷಿಕರಾಗಿ ಹೇರಿಕೆಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಹೇರಿಕೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.
-ಅರುಣ್ ಜೋಳದಕೂಡ್ಲಿಗಿ

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

ನಿಮ್ಮ ಮಿಂಚಂಚೆ ವಿಳಾಸ ಎಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಗತ್ಯ ವಿವರಗಳನ್ನು * ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ

Share via
Copy link
Powered by Social Snap